The Good Morning – Op een cruise, heel veel frustratie en klaar met werken

Een nieuwe dag is in Nederland weer aangebroken en hier in Australië zit mijn onproductieve dag er voor de helft al op. Gister was de laatste dag dat ik moest fotograferen en dus nam ik vandaag een lekker dagje vrij.

Ik ontbeet met havermout, banaan en blauwe bessen. Normaal gooi ik altijd alles door elkaar, maar voor de foto maakte ik het dit keer even mooi. Nog steeds zit ik in het share house, waar ik mijn laatste dagen tel voordat ik op surfkamp ga.
De laatste week was lekker chaotisch. Ik moest heel wat inhalen wat betreft het fotograferen en dus ging ik elke dag op pad naar een nieuwe bestemming. Behalve één dag.
Ik werd voor het eerst in een lange tijd weer gebeld door mijn agency die vroeg of ik op een cruise boot wilde werken. Daar zei ik natuurlijk gelijk ja tegen. De kleding restricties waren erg streng. Strenger dan wat ik heb meegemaakt in ieder geval. Ik moest een witte gestreken blouse aan, een zwarte broek die niet strak zat, een paar zwarte schoenen zonder glimmende deeltjes en geen sneakers, zwarte sokken en een stropdas. Gelukkig had ik de eerste drie allemaal al thuis liggen. Ook de vaardigheden voor de werkzaamheden werden uitgebreid benoemd. Het leek voor mij een super chique cruise te zijn en werd een beetje zenuwachtig aangezien ik niet veel ervaring heb in de horeca. Toen ik daar echter aankwam, werd er al snel gezegd dat de grootste taak was om op foto’s te gaan met alle Aziaten die op het cruise aanwezig zouden zijn. Ik moest hapjes serveren en glazen van de tafel afruimen, en inderdaad nadat één persoon vroeg of ik op de foto wilde volgden er veel meer. Iedereen was verbaast over hoe lang ik was. Het was een cruise van ongeveer een uur en met het klaarzetten en schoonmaken bij elkaar had ik slechts 3 uurtjes gewerkt, maar het was wel een hele leuke ervaring.
De rest van de week vertrok ik elke dag naar nieuwe bestemmingen in Sydney. Omdat ik de suburbs die vlakbij mijn huis zijn als eerste had gedaan, moest ik nu bijna elke dag ver reizen. Soms zat ik twee en half uur in een bus (om even te relativeren hoe groot Sydney wel niet is). Hoewel ik echt prachtige bestemming heb gezien, werd ik vaak ontzettend gefrustreerd. En dat dan wel niet door het openbaar vervoer. Ik en het openbaar vervoer gaan gewoon niet samen. Om maar even slechts een paar voorbeelden te noemen.
• De bus die ik moest halen kon ik niet meer redden aangezien ik te ver weg van een bushalte was. Ik moest dus een uur wachten op de volgende bus en dus besloot ik maar naar een shopping mall te gaan. Op tijd zat ik bij de bushalte en ik zag op mijn app, die de precieze bustijden heeft, dat de bus nog niet was langs geweest. Omdat ik wilde uitzoeken welke bus ik na de volgende bestemming moest pakken zocht ik in mijn tas naar mijn mobiel. En met dat ik mijn mobiel uit mijn tas pak zie ik dat de bus vlak voor mijn neus aan me voorbij rijdt… Dat werd nog een uur wachten dus.
• Ik zou beginnen aan de laatste wijk van de dag en ik had geen zin meer om te lopen dus zocht ik op welke bus ik moest nemen. Er waren veel bussen die ik kon nemen en de eerste zou gaan in minder dan 10 minuten, maar omdat ik maar over één weg moest gaan, dacht ik dat alle bussen er wel naartoe zouden gaan. Er kwam dus een bus bij de bushalte en ik stapte in op goed geluk. Maar natuurlijk ging deze precies de verkeerde weg in. Aan de kant van de snelweg moest ik uitstappen en uiteindelijk moest ik alsnog het hele stuk teruglopen voor een wijk die uiteindelijk niet eens interessant genoeg was om te fotograferen.
• De grootste frustratie ervoer op de laatste dag toen ik naar een verre bestemming zou gaan en dus veel tijd nodig had. Ik was vroeg in de morgen opgestaan zodat ik net genoeg tijd had om de wijken te doen die ik moest doen. Omdat het een lange busrit van een anderhalf uur zou worden dacht ik even iets te kopen in de supermarkt net naast de bushalte. De bus zou namelijk gaan in vijf minuten. En natuurlijk net toen ik de supermarkt uitstapte reed de bus doodleuk voorbij. Het probleem viel op te lossen, aangezien ik toch nog naar een wijk moest die dicht bij me was op dat moment en dus liep ik daar eerst naartoe. Op tijd kwam ik weer terug bij de bushalte en zag op mijn app dat de bus 9 minuten vertraging had. Tegenover de bushalte zag ik dat ik koffie kon kopen voor één dollar. Ik dacht nog bij mezelf, niet doen, iets kopen in de laatste minuten geeft ongeluk. Maar ik dacht 9 minuten is meer dan genoeg. Na drie minuten was ik weer terug en zag ik niemand meer bij de bushalte staan. Ik keek op mijn app en zag dat de bus één minuut geleden vertrokken was. Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan…. Had ik zo nog een uur in bed kunnen liggen. Wat heb ik toch een liefde voor het openbaar vervoer.
Tot zover deze frustratie. Gister is alles opgelost met de foto’s en de copyright en dus ga ik de komende week een paar uit de twee duizend foto’s uitzoeken om er een blog van te maken. Volgende week wil ik ook laten zien waar ik de afgelopen drie maanden nou heb gewoond.
Liefs,
Marissa

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s